Հայաստանի վարչական դատարանը դիմել է Սահմանադրական դատարան՝ «Պաշտոնատար անձանց գործունեության ապահովման, սպասարկման և սոցիալական երաշխիքների մասին» օրենքի որոշակի դրույթների համապատասխանությունը Սահմանադրությանը վիճարկելու համար։
Այս դիմումը կապված է դատավորների կենսաթոշակի հաշվարկման կարգավորման հետ։ Ըստ վարչական դատարանի՝ օրենքի 2-րդ հոդվածի 1-ին մասի 8-րդ կետը, որը սահմանում է պաշտոնատար անձանց կենսաթոշակի ձեռքբերման իրավունքների հիմքերը, պետք է մեկնաբանվի այնպես, որպեսզի դատավորի պաշտոն զբաղեցրած անձի լիազորությունների դադարեցման կամ դադարման հիմքերը չկախված լինեն ստաժի որոշակի ժամանակահատվածից։
Վարչական դատարանը նշում է, որ այսպիսի մեկնաբանություն, որը տարբերակում է դատավորների և մյուս պաշտոնատար անձանց նկատմամբ, հակասում է Սահմանադրության 1-ին, 28-րդ, 29-րդ, 78-րդ, 81-րդ հոդվածներին և չի համապատասխանում միջազգային պարտավորությունների ծավալին, որին ստանձնել է Հայաստանի Հանրապետությունը։
Այս հարցը դատական համակարգում առաջացել է 2018-2020 թվականներին, երբ 24 դատավոր դիմել են վարչական դատարան՝ պահանջելով իրենց կենսաթոշակների վերահաշվարկ։ Դատարանների միջոցով 7 դատավորի դեպքում հաջողվել է պաշտպանել իրենց իրավունքը, ինչի արդյունքում սոցիալական ծառայության կողմից վճարվել է շուրջ 29 միլիոն դրամ կենսաթոշակի լրավճար։
Սահմանադրական դատարանը, սակայն, մերժել է դիմումը քննության նշանակել՝ հիմնվելով իր նախկին որոշումների վրա։ Ըստ դատարանի՝ դիմող-դատարանը սահմանափակվել է Սահմանադրության և օրենքի համապատասխան հոդվածների վկայակոչմամբ, ինչպես նաև հայցվորի կենսաթոշակը փոխելու վերաբերյալ միջնորդության բառացի վկայակոչմամբ, ինչը չի բավարարում «հիմնավոր կասկած» ունենալու պայմանի համար։
Այս իրադարձությունը ցույց է տալիս, որ կենսաթոշակային օրենսդրության մեկնաբանության և կիրառման շուրջ հարցերն առավել ակտիվ են դարձել, և դրանք հասել են Սահմանադրական դատարանի մակարդակ։