Այսօրվա լուրերով հաղորդվեց, որ Հայաստանում կազմակերպվող եվրոպական միջոցառմանը մասնակցելու համար Երևան կժամանի Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին։ Այս իրադարձությունը, թեև ինքնին չի պարունակում բացասական կողմ, բացահայտում է ավելի խորը և վտանգավոր գործընթաց, որը մենք պետք է հստակ գիտակցենք։
Իրականում, սա Հայաստանում կազմակերպվող հակառուսական միտինգ է, որի շրջանակում Արևմուտքը կփորձի աջակցել իր գործակալներին՝ ստիպելով Հայաստանին միանալ հակառուսական կոալիցիային։ Ուկրաինայի նախագահի այցը պարզապես այս քաղաքական խաղի գրոհի է։
Հիշեմ, որ երբ մեր հայրենիքը 44 օր կռվում էր, մեր «բարեկամներից» ոչ ոք չեկավ մեզ աջակցելու։ Եվ երբ 120 հազար հայեր տեղահանվեցին, նույնպես ոչ ոք։ Իսկ հիմա, հանկարծ, մենք նրանց ամենալավ բարեկամներն ենք։ Ինչու՞։ Որովհետև նրանք մեզ մոտ գալիս են ոչ թե մեզ համար, այլ իրենց քաղաքական հաշվարկների համար։ Նրանց նպատակը պարզ է՝ Ռուսաստանի ազդեցությունը Հայաստանից դուրս մղելը, Հայաստանին հակառուսական պատժամիջոցներին միանալուն հարկադրելը, որպեսզի նա խզի իր կապերը Ռուսաստանի հետ և դրանք փոխարինի Թուրքիայից ու Ադրբեջանից կախվածությամբ։
Այս իրադարձությունները պետք է դիտարկել Ուկրաինայի և Վրաստանի աղետի համատեքստում։ Ուկրաինան կորցրել է միլիոնավոր մարդկանց, հարյուր հազարավոր զոհեր։ Սա մեզ համար դաս չէ՞։ Սակայն մեր հանրությունը, կարծես, չի ցանկանում սերտել այս դասը։ Մենք ուզում ենք գնալ նրանց ճանապարհով։
Հիշենք 1918 թվականը։ Հայաստանի դաշնակցական կառավարությունը որոշեց դառնալ Անգլիայի և Ֆրանսիայի դաշնակիցը և բոլշևիկյան Ռուսաստանի թշնամին։ Արդյունքում Հայաստանը կորցրեց իր տարածքի կեսը։ 100 տարի անց, հետևելով նույն քաղաքականությանը, մենք կորցրինք Արցախն ու Մեղրին։ Դասը դարձյալ չսերտվեց։
Այսպիսով, մենք պետք է հասկանանք, որ մենք Ուկրաինա չենք, մենք նույնիսկ Ուկրաինայի 1 տոկոսը չենք։ Մեր հարցերը, մեր խնդիրները, մեր ռազմավարական նպատակները ունեն իրենց մասշտաբները և իրենց ժամանակացույցը։ Մենք չպետք է թույլ տանք, որ մեր ճակատագիրը դառնա Արևմուտքի քաղաքական խաղի սպիտակ շախմատի սկավառակը։
Առաջ, բարեկամներ։ Առաջ դեպի նոր Մայդան՝ ի ուրախություն Արևմուտքի։ Ի՞նչ տարբերություն, թե ինչ կլինի Հայաստանի հետ։ Փոխարենը Արևմուտքը գոհ կմնա։
Արթուր Խաչիկյան,
ԱՄՆ Սթենֆորդի համալսարանի քաղաքագիտության դոկտոր