Այսօր ես կներկայացնեմ մի քանի մտքեր, որոնք, թեև առանձին-առանձին կարող են թվալ անհամապատասխան, միասին կազմում են իմ վերջին օրերի մտածողության պատկերը։
Սկսենք Սամվել Կարապետյանից։ Ես կարծում եմ, որ մեր երկրում այսօր իշխանության գագաթին գտնվող մարդիկ, ցանկացած կերպ, ցանկացած դրույթով, ցանկացած պայմանով, կաշառք տվողն են և կաշառք վերցնողը։ Սա ոչ թե պարզապես մեկ անձի, այլ համակարգի խնդիր է։ Ես կարծում եմ, որ մենք իշխանության բերեցինք մարդու, ով կյանքում ոչինչ չէր ստեղծել, բայց հաջողացել է շանտաժի միջոցով։ Եվ այսօր, նրա իշխանության շրջանակներում, նա շարունակում է նույն ճանապարհով գործել՝ իր ազդեցությունը պահպանելու համար։
Այս մտքին հաջորդում է մեկ այլ, որը վերաբերում է մեր հասարակության ընկալմանը։ Մենք, որպես հասարակություն, այնքան շատ ենք կենտրոնացած մեր «ես»-ի վրա, որ մեր «մենք»-ի մասին մտածելու համար արդեն ուշանում ենք։ Մենք այնքան շատ ենք զբաղված անձնական շահերի պաշտպանությամբ, որ մոռանում ենք, որ մենք միասին կանգնելով կարող ենք ավելի շատ հասնել։
Եվ վերջում՝ մարդկային հարաբերությունների մասին։ Ես հաճախ մտածում եմ այն մասին, թե ինչ է սերը, ինչու են ամուսնությունները քանդվում և երբ է արժե ընդունել, որ ամեն ինչ ավարտվել է։ Այս հարցերը, թվում է, միշտ կլինեն մարդկային գոյության հիմնական հարցերից, որոնք չունեն մեկ հստակ պատասխան։
Այս մտքերը, թեև տարբեր թեմատիկաներից են, ինձ համար միասին են կապվում՝ ստեղծելով մի ամբողջական պատկեր, որը բնութագրում է այսօրվա իրականությունը։