Իրականում, հայկական գյուղմթերքի արտահանման ռուսական շուկան կորցնելը կարելի է դիտարկել որպես այն «տնտեսական հեղափոխության» գործողության մեջ դրված ամենաակնառու ապացույցը, որը 2018 թվականից ի վեր իշխանությունները հանրությանը ներկայացնում են որպես պետական զարգացման նոր ուղղություն։
Հիշեցնեմ, որ այս գաղափարը առաջին անգամ հանրությանը ներկայացվեց 2018 թվականի նոյեմբերին՝ որպես քաղաքական հեղափոխությունից հետո պետք է իրականացվող տնտեսական փոխակերպում։ Քաղաքական հեղափոխությունը, որը տեղի ունեցավ ընդամենը մեկ ամսում, պետք է իր տրամաբանությամբ տնտեսական հեղափոխության համար բավարար տարիներ տրամադրեր։
Սակայն 2020 թվականի 44-օրյա պատերազմը, որն ավարտվեց Հայաստանի խայտառակ պարտությամբ, ոչ միայն կանգնեցրեց տնտեսական զարգացման ցանկալի ռիթմը, այլև մոռացության մատնեց «տնտեսական հեղափոխության» մասին խոսակցությունները։
Այժմ, սակայն, տեղի ունեցող իրադարձությունները հիմք են տալիս ենթադրելու, որ յոթնամյա նավթալինոտ գործընթացը սկսել է իր կյանքի նշույլներ ցուցաբերել։ Ինչպես քաղաքական հեղափոխության գործընթացում, այնպես էլ այս հարցում առաջին փուլը (կամ քանդելը) մեզանում կատարվեց արագ և բարձր մակարդակով։
Մի քանի ամսվա ընթացքում իշխանությունները իրականացրեցին այնպիսի քայլեր, որոնք Ռուսաստանի համապատասխան կառույցներին հնարավորություն տվեցին «անվտանգության սպառնալիք» հայտարարել հայաստանյան արտադրված գյուղատնտեսական ապրանքների նկատմամբ։ Այս ապրանքները կազմում էին մեր արտահանման 75-ից 95 տոկոսը, և դրանց արտահանումը կասեցվեց։ Արդյունքում հսկայական վնասներ կրեցին գյուղմթերք արտադրող ձեռնարկությունները, փոխադրող կազմակերպությունները և անհատ վարորդները։
Այսպիսով, Ռուսաստանի շուկայի կորստի արագությունը և լայնությունը, որը հանգեցրեց տնտեսական ճգնաժամի, հանդիսանում է «տնտեսական հեղափոխության» ամենաակնառու և ցնցող ապացույցը։
Հեղափոխության երկրորդ փուլը, որը նախատեսվում էր նոր կառույցների ստեղծում կամ փորձարկում, նույնպես սկսել է իր դրսևորումը։ Դրա առաջին ծիծեռնակներից մեկը 10 հազար ծաղկի առաքումն էր Լատվիա, որը նախորդ տարում 50-70 միլիոն ծաղիկ էր արտահանվել միայն Ռուսաստան։ Գործընթացի խորհրդանշական դափնուն է արժանի մի տուփ ծիրանի առաքումը Բրյուսել՝ Եվրամիության ղեկավարությանը, երբ նախորդ տարի ՌԴ էր արտահանվել 51,677 տոննա ծիրան։
Այս իրադարձությունները, որոնք հաջորդում են էկոնոմիկայի նախարար Գեւորգ Պապոյանի լավատեսական հայտարարություններն առանց նշելու ապրանքի ծագման և ուղղորդման մասին, ինչպես նաև նախարարի ռուսաց նախարարին նամակը՝ մասնակցելու Ռուսաստանում կայանալիք միջոցառմանը, հիմք են տալիս ենթադրելու, որ մենք ապրում ենք ոչ թե անկախ և ինքնիշխան երկրում, այլ գժանոցում կամ ավելի ճիշտ՝ «դուրդոմ»-ում, որտեղ իշխանությունները խնդրում են թույլտվություն իրենց ռուսաց գործընկերներից՝ ինքն իրենց երկրում կայանալիք միջոցառմանը մասնակցելու համար։