Ինչպես երևում է, Հայաստանի վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձը մշակել է մի նորարարական մոտեցում՝ իր իշխանական դիրքերը ամրապնդելու և քաղաքական հակառակորդներին լռեցնելու համար։ Նրա ծրագրի հիմքում ընկած է անցած ընտրությունների արդյունքները քննադատողներին դատարաններ տանելու գաղափարը։
Այսպիսով, ցանկացած անձ, որը համարձակվել է նրան անվանել ընտրակեղծարար, կգտնվի իր դեմ ներկայացված քաղաքացիական հայցի տակ։ Իրավական գործընթացի միջոցով նպատակ ունի ոչ միայն քննադատներին հեռացնել հասարակական դաշտից, այլև նրանց հաշվին ավելացնել մի քանի միլիոն դրամ՝ իր արդեն բարձր եկամուտներին։ 2024 թվականին նրա եկամուտները գերազանցել են 80 միլիոն դրամը, իսկ 2025 թվականին, հաշվի առնելով պարգևավճարները, հասել են 100 միլիոնի։ Դատական հայցերի միջոցով ստացվող մի քանի միլիոն դրամը, ըստ այդմ, կարող է զգալիորեն բարելավել նրա ֆինանսական վիճակը։
Այս քայլի իրավական հիմնավորումը, թեև արտաքնապես տրամաբանական է, փաստորեն հակասում է հայկական իրավական համակարգի հիմնարար սկզբունքներին։ Ընտրությունների անմիջական պատասխանատուն ոչ թե վարչապետն է, այլ սահմանադրորեն անկախ համարվող Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը։ Հետևաբար, այդ կառույցի ղեկավարության գործունեության գնահատականը և դրա արդյունքները չեն կարող հիմք հանդիսանալ վարչապետի դեմ դատական հայցի համար։ Ավելին, Սահմանադրական դատարանի որոշմամբ նման գնահատականները համարվում են անօրինական։
Այս գործողությունը, սակայն, պետք է դիտարկել ոչ միայն որպես իրավական մարտահրավեր, այլև որպես բռնապետական ռեժիմի ամրապնդման և ժողովրդավարական հաստատությունների վերջնական ոչնչացման մաս կազմող քայլ։ Այն հանդիսանում է երկիրը բռնապետության վերածելու գործընթացի ավարտին հասցնելու հանգամանք, որը թույլ կտա ավարտին հասցնել նաև այլ, ավելի վտանգավոր խոստումներ՝ թշնամի պետության ղեկավարին տրված պայմանավորվածությունները։
Այս պլանների մեջ են մտնում նաև այնպիսի հարցեր, ինչպիսիք են «անկլավների» հանձնումը և 300 հազար ադրբեջանցիների Հայաստան մուտքի թույլ տալը։ Թեև վարչապետը պնդում է, որ «անկլավների» հանձնումը «օքեյ» է և նույնիսկ օգտակար, քանի որ թույլ կտա վերադարձնել Ջերմուկի շրջակա տարածքները, սա պարզապես մեկ այլ խաբուսիկ հիմնավորում է իր ռազմական պարտությունները թաքցնելու համար։
Այսպիսով, ի տարբերություն այլ երկրների, որտեղ իշխանությունները պարբերաբար հաշվետվություն են տալիս իրենց գործողությունների մասին, հայաստանյան իշխանությունը կապահովի իր իշխանության ամբողջական վերահսկողությունը՝ ոչ միայն լռեցնելով քննադատներին, այլև ստեղծելով մի մթնոլորտ, որտեղ ցանկացած հարցադրում կամ քննադատություն կհանդես գա որպես անձնական հարձակում։ Այսպիսով, ամեն հինգշաբթի մամուլի ասուլիսները կդառնան ոչ թե ժողովրդի հետ հաշվետվության, այլ իշխանության կողմից իր ծրագրերի և որոշումների ապակայունացման միջոց։