Հայաստանը գտնվում է աշխարհաքաղաքական խաղի կենտրոնում, որտեղ գերտերությունների շահերը փոխկապակցված են տարածաշրջանի անվտանգության և ապագայի հետ։ Երևան գագաթաժողովի և դրանից հետևող իրադարձությունների շարքը բացահայտում են այս խաղի բարդ և հաճախ անկանխատեսելի բնույթը։
Այս իրավիճակը սկսվեց Ռուսաստանցի մեդիամագնատ Արամ Գաբրելյանովի կողմից արված սուր արձագանքով։ Նա, Եվրամիություն-Հայաստան գագաթաժողովի ընթացքում, հայտարարեց, որ «Ռուսաստանին հաղթելու համար եվրոպական առաջնորդները պատրաստ են մարդկանց հնոցը նետել»՝ ավելացնելով, որ հերթը հայերին է հասել։ Այս հայտարարությունը, որը հստակորեն ուղղված էր «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությանը, ակնարկում էր, որ այս կուսակցությունը պաշտպանում է այնպիսի ստատուս-քվոն, որը նախատեսում է Հայաստանի և Ռուսաստանի միջև ընդհանուր սահմանի գոյությունը կամ նույնիսկ Հայաստանի ներառումը Ռուսաստանի Դաշնության կազմում։
Այս համատեքստում, Բաքուն ևս ակտիվ է իր քաղաքական խաղը։ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, որը Երևան գագաթաժողովին մասնակցել է հեռավար եղանակով, ղարաբաղյան հակամարտության և «զանգեզուրյան երազանքի» հարցերը գնահատել է որպես «Մեծ Եվրասիա նախագծի հիմք»։ Այս նախագիծը, որը հիմնված է Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի կողմից առաջարկված սլավոնական և թուրքական ազգերի միավորման գաղափարի վրա, պայմանավորված է Ղարաբաղի հարցի լուծմամբ։
Այս ռազմավարական խաղի ծանրագույն կողմը բացահայտում է ռուսական գաղափարախոս Ալեքսանդր Դուգինը։ Նա բացահայտել է, որ Պուտինը Ղարաբաղի վերահսկողության հարցում որոշում է կայացրել Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանի հետ համաձայնեցնելով։ Ըստ Դուգինի, Պուտինը Էրդողանին նոր գործարք է առաջարկում, որի հնարավոր թիրախը կարող է լինել Սյունիքի մարզը։ Այս հայտարարությունը, որը հիմնված է ռուսական պաշտպանության նախարար Սերգեյ Շոյգուի կողմից արված հայտարարության վրա՝ «Ղարաբաղում Թուրքիայի հետ բարդ օպերացիա իրականացնելու» մասին, ցույց է տալիս, թե ինչպես են Ռուսաստանը և Թուրքիան համատեղ աշխատում տարածաշրջանի քարտեզը վերանշանակելու համար։
Այս իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, որ Հայաստանը պետք է զգույշ լինի գերտերությունների խոստումների նկատմամբ։ Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները, որոնք երկար տարիներ հիմնված էին «ամուսնական հարաբերությունների» վրա, այժմ փոխվել են։ Ռուսաստանը, որը նախկինում համարվում էր Հայաստանի հիմնական ապահովագրողը, այժմ ակտիվորեն ներգրավված է տարածաշրջանային նոր ռազմավարական դաշինքների ձևավորման մեջ։
Հայաստանի համար միակ ճիշտ ուղին իր երկրի շահերը պաշտպանելն է՝ հիմնվելով իր սեփական ազգային շահերի վրա և խուսափելով դառնալով գերտերությունների խաղի սպառազանգ։ Այս պայքարում հաղթելու համար անհրաժեշտ է խաղաղության օրակարգը պաշտպանող ուժերի հաղթանակը, որը կապահովի տարածաշրջանում կայունություն և խաղաղություն։