Իմ վերջին այցը Գյումրի, որտեղ ես զրուցում էի 24news.am-ի լրագրողի հետ, հանգեցրեց մի կարևոր եզրահանգման, որը կապված է Հայաստանի ներքին քաղաքականության և արտաքին հարաբերությունների հետ։ Ես մեկնաբանեցի Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնի վերջին օրերի հայտարարությունները, որոնք շատերը տեսնում են որպես վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին աջակցության նշան։
Իհարկե, Ֆրանսիայի նախագահը Հայաստանի բարեկամն է։ Նա շարունակում է այն քաղաքականությունը, որը սկսվել է դեռևս Ժակ Շիրակի, Նիկոլա Սարկոզիի և Ֆրանսուա Օլանդի օրոք։ Իր ղեկավարման ընթացքում նա ակտիվացրել է Ֆրանսիա-Հայաստան հարաբերությունները, ինչը հաստատվում է նաև նրա վերջին այցով՝ մայիսի 3-ին, երբ նա մասնակցեց Եվրոպական երկրների ղեկավարների գագաթնաժողովին և հետո իրականացրեց պետական այց։ Նախագահը ցանկալի էր ցույց տալ իր հարգանքը մեր երկրի նկատմամբ՝ զբոսնելով Երևանում, այցելելով Ծիծեռնակաբերդ և Մատենադարան։
Սակայն, և սա շատ կարևոր է, Ֆրանսիայի նախագահի դիրքորոշումը և նրա երկրի հետ մեր հարաբերությունները ոչ մի կերպ կախված չեն իշխանությունում գտնվող անձից։ Ով էլ լիներ Հայաստանի վարչապետը կամ ռեժիմը, Ֆրանսիան կշարունակեր պահպանել իր հարաբերությունները մեր երկրի հետ։ Այս ամուր կապը հիմնված է տասնյակ տարիների ընթացքում ստեղծված հզոր հիմքի վրա, որը պայմանավորված է մեր, ֆրանսահայ համայնքի ջանքերով։
Արցախի հարցի վերաբերյալ Ֆրանսիան, որքան իր հնարավոր էր, զորավիգ եղավ մեր երկրին՝ հանդես գալով տարբեր դատապարտող հայտարարություններով և բանաձևերով։
Այս ամենի հետ մեկտեղ, ես վստահ եմ, որ չնայած Ֆրանսիայի նախագահի աջակցությանը Նիկոլ Փաշինյանին, Հայաստանի անվտանգության, ժողովրդի և հայ ազգի շահերի համար անհրաժեշտ է իշխանափոխություն։ Հայաստանը պետք է ունենա իշխանություն, որը կկարողանա ոչ միայն պահպանել, այլև զարգացնել մեր երկրի անկախությունը և ինքնիշխանությունը։