Հայոց ցեղասպանությունը, որը հաճախ դիտարկվում է որպես անցյալի ոճրագործություն, իրականում շարունակվող հանցագործություն է, որն ուղղված է ոչ միայն հայ ժողովրդի ֆիզիկական ոչնչացմանը, այլև նրա ինքնության հիմքերի՝ մշակույթի, պատմության և Ազգային Եկեղեցու ոչնչացմանը։ Այս ոճրագործության նպատակն է հայության պատմական տարածքների և քաղաքակրթական արժեհամակարգի յուրացումը, իսկ այն, ինչ յուրացնել հնարավոր չէ, բարբարոսաբար ոչնչացվում է։
Այս տեսանկյունից, Հայոց ցեղասպանության դատապարտման կոնվենցիայի հետադարձ ուժի հարցը քննարկելը տեղին չէ, քանի որ մենք գործ ունենք 1948 թվականից մինչ օրս շարունակվող հանցագործության հետ։
Արցախում հայության պատմամշակութային սրբավայրերի ոչնչացման փաստերին արձագանքելու ժամանակ հաճախ հակադրվում է Սահմանադրության 19-րդ հոդվածի 2-րդ մասը՝ պնդելով, որ այն գտնվում է այլ պետության տարածքում և իբր հայելային է։ Սա, սակայն, ոչ միայն անհեռատեսական, այլև կեղծ պատրվակ է։ Իրականում, ադրբեջանական կողմը միշտ կհորինի «լրջագույն» կեղծիքներ՝ «հայելային» շահերի կեղծ օրակարգը շահարկելու համար։
Ավելի վերջին օրինակներից է Հայոց Կաթողիկոսին հրաժարական պարտադրելու փորձը, որը քաղաքական ուժը արձանագրել է որպես նախընտրական քաղաքական ծրագիր։ Սա ոչ միայն Սահմանադրության խախտում է, այլև համայն հայության կողմից ընտրված հոգևոր առաջնորդի նկատմամբ անարգանքի դրսևորում։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ հայության դեմ ուղղված ոճրագործությունը շարունակվում է, և դրա դեմ պայքարը պահանջում է ոչ թե անցյալի հետ հաշվեհամաձայնություն, այլ ներկայի և ապագայի պաշտպանություն։
Գևորգ Դանիելյան, իրավաբանական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր