Ապրիլի 25-ին Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին աշխատանքային այց կատարեց Ադրբեջան։ Նա ժամանեց Սաուդյան Արաբիայից և անմիջապես սկսեց բանակցություններ Իլհամ Ալիևի հետ։ Այս այցը, որը նախագահի առաջինն է Անկախ Պետությունների Համագործակցության (ԱՊՀ) երկիր՝ 2022 թվականի փետրվարից ի վեր, ունեցավ խորհրդանշական նշանակություն։
Բանակցությունների արդյունքում ստորագրվեցին մի շարք համաձայնագրեր, որոնք ընդգրկում են պաշտպանության, էներգետիկայի և առևտրի ոլորտները։ Զելենսկու նախաձեռնությամբ նախատեսվում էր Ադրբեջանում անցկացնել ուկրաինա-ռուսական բանակցություններ, որոնցում պետք է մասնակցեր նաև ԱՄՆ-ը։
Այս քայլը ցուցադրում է Կիևի վճռականությունը՝ ընդլայնելու իր դիվանագիտական ազդեցության ոլորտը և մանևրելու տարածաշրջանում, որը Մոսկվան համարում է իր ազդեցության գոտի։ Զելենսկին ցանկանում է ցույց տալ, որ Ուկրաինան կարող է գործակցել նաև այն երկրների հետ, որոնք ավանդաբար համարվում են Ռուսաստանի հավատարիմ գործընկերները։
Ադրբեջանի և Ռուսաստանի միջև սերտ կապեր չնայած, Բաքուն ոչ միանգամայն ցանկանում է ցուցադրել իր անկախ քաղաքականությունը։ Այս հարաբերությունների բարդությունը հստակ դրսևորվեց անցյալ տարվա հունիսին, երբ Ռուսաստանում իրավապահների գործողությունների հետևանքով սպանվեցին երկու ադրբեջանցի։ Բաքուն ոչ միայն չեղարկեց միջգերատեսչական հանձնաժողովի նիստը, այլև մտավ «Սպուտնիկ» լրատվական գործակալության գրասենյակ՝ ձերբակալելով երկու ռուս լրագրողների, որոնք, ըստ Ադրբեջանի պաշտոնական հայտարարության, աշխատում էին որպես ԱԴԾ գաղտնի գործակալներ։
Ադրբեջանը նաև պարբերաբար ցուցադրում է իր մարդասիրական դիրքորոշումը՝ Ուկրաինային օգնություն ուղարկելով, որի ծավալը զգալիորեն մեծանում է Բաքվի և Մոսկվայի միջև լարվածության սրման ժամանակահատվածներում։ Ալիևն անձամբ է ուղեկցում որոշ մարդասիրական շարասյուներ։
Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ Ուկրաինան հայտարարել է Հարավային Կովկասում ռազմատեխնիկական համագործակցության կենտրոնացման մասին։ Թեև Ուկրաինայի դիրքը տարածաշրջանում առանձնապես ամուր չէ, Կիևը հստակ ցույց է տալիս, որ Հարավային Կովկասը դեռևս կարևոր դեր է խաղում նրա աշխարհաքաղաքական հաշվարկներում։
Հայաստանի հետ հնարավոր ռազմատեխնիկական համագործակցության հարցում ևս պետք է հաշվի առնել Երևանի և Մոսկվայի միջև առկա լարվածությունը։ Ուկրաինայի հետ նման գործակցության հնարավորությունը, հատկապես խորհրդարանական ընտրությունների նախաշեմում, հայկական քաղաքական դաշտում բավականին բարդ և անորոշ հարց է։