Հայաստանը գտնվում է շրջադարձային պահի, որը սահմանվում է երկու հիմնական ուղղություններով՝ խաղաղության ամրապնդմամբ և ռազմավարական վերադասավորմամբ։ Այս հայտարարությունը արել եմ ԵՄ-Հայաստան առաջին գագաթնաժողովին ընդառաջ կայացած հարցազրույցում։
Այժմ Հայաստանն ու Ադրբեջանը խաղաղ են, և այս իրականությունը ոչ թե խորհրդանշական հայտարարություն է, այլ ավելի է ընդգծվում «այս խաղաղությունն ինստիտուցիոնալացնելու» մտադրությամբ։ Տասնամյակներ շարունակ շրջափակման մեջ գտնվելուց հետո Հայաստանը ձգտում է վերաիմաստավորել իր տարածաշրջանային դերը։ Խոսքը մրցակցության մասին չէ, այլ Հարավային Կովկասի ապաշրջափակման մասին՝ դարձնելով երկիրը Եվրոպան և Ասիան կապող «Միջին միջանցքի ամենակարևոր օղակը»։ Այս տեսլականը հնարավոր է դարձնելու համար ծրագրվում են «մեծածավալ ենթակառուցվածքների՝ երկաթուղիների, էլեկտրացանցերի, նավթի և գազի խողովակաշարերի» ստեղծման լայնածավալ ծրագրեր։
2023 թվականին Ադրբեջանի կողմից Լեռնային Ղարաբաղի դաժան ներխուժումը և բռնազավթումը թողել է «պատերազմի վերքեր», սակայն շեշտում եմ ապագայի նկատմամբ նպատակասլաց ազգային շրջադարձի անհրաժեշտությունը։ Հեշտ չէ մոռանալ, և անհրաժեշտություն չկա մոռանալու։ Մենք, իհարկե, կհիշենք։ Բայց մենք նաև պետք է վերլուծենք, որ մեր ազգն այժմ պետք է կենտրոնանա ներկայի և ապագայի վրա, այլ ոչ թե մնա անցյալում։
Երկրում բացվող հնարավորությունները զարմանալի են։ Հայաստանում կան «նոր հնարավորություններ, ենթակառուցվածքներ, արհեստական բանականություն, տվյալների կենտրոններ, ժամանակակից դպրոցներ, կրթություն, համալսարաններ»։
Ներքին և արտաքին քաղաքական դաշտում առաջնահերթ է ժողովրդավարական և հասարակական բաղադրիչների ամրապնդումը։ Հայաստանի քաղաքացիները «ամուր աջակցում են խաղաղության օրակարգին» և «ունեն եվրոպական ձգտումներ»՝ Եվրամիության հետ հարաբերությունների խորացումը դիտարկելով որպես քաղաքական ուղղություն և հանրային ընտրություն։
Տարածաշրջանային միջավայրի գնահատականը նույնպես դրական է։ Ադրբեջանի հետ հաստատված նոր խաղաղությանը զուգահեռ կարևոր է Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորմանն ուղղված «շատ արդյունավետ երկխոսությունը», Վրաստանի հետ կապերը բնութագրում եմ որպես «փայլուն» և «եղբայրական», իսկ Իրանի հետ հարաբերությունները՝ որպես «շատ նորմալ հարևանական հարաբերություններ»։
Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների մասին ավելի զգուշավոր եմ։ Ընդունում եմ «Ռուսաստանի դերի վերաբերյալ հիասթափությունը», սակայն միաժամանակ ընդգծում եմ, որ Հայաստանը «անկասկած» չի ձգտում հակամարտության և նպատակ ունի պահպանել «նորմալ բարեկամական հարաբերությունները»։ Աշխատելու եմ Մոսկվայի և Երևանի հարաբերությունների կարգավորման վրա՝ նշելով, որ Հայաստանը չի ցանկանում, որպեսզի ՌԴ-ն փորձի չմարգինալացվել ՀՀ-Ադրբեջան բանակցային գործընթացում։