Իմ հարցազրուցը 168TV-ի «Զառան հարց ունի» հաղորդաշարում, որտեղ ես՝ «Իրազեկ քաղաքացիների միավորում» հ/կ-ի ծրագրերի համակարգող Դանիել Իոաննիսյանը, անդրադարձել եմ մի շարք հրատապ հարցերի, որոնք, իմ կարծիքով, սահմանում են մեր երկրի ներկա և ապագա իրականությունը։
Մեր քննարկումը սկսվեց ընտրական պայքարի և իշխանության կողմից կիրառվող մեթոդների շուրջ։ Ես նկատել եմ, որ ընտրություններին նախորդող շրջանում իշխանությունները ունեն միտում ավելացնելու սոցիալական ծրագրերի ծավալը։ Այսպիսի գործողությունները, որոնք արգելված են նաև այնպիսի երկրներում, ինչպիսիք են Մեծ Բրիտանիան, խնդրահարույց են և պետք է կանխարգելվեն ընտրական բարեփոխումների միջոցով։
Խոսեցինք նաև Արցախի հարցի մասին։ Ես հստակ նշեցի, որ մենք կարող էինք ունենալ շատ ավելի լավ լուծումներ, որոնք կապահովեին հայերի բնակեցումը մեր պատմական հայրենիքում։ Սա, սակայն, մեր անցած ճանապարհի հետևանքն է։ Իրավիճակն այն է, որ պատասխանատվության փոխարեն իշխանությունները կրկին դիմում են սպառնալիքներին՝ ժողովրդին վախեցնելով պատերազմի սպառնալիքով, եթե իշխանությունից հեռանան։
Այս պայքարի ֆոնին, որտեղ իշխանությունը փորձում է վերահսկել քաղաքական դաշտը, կարևոր է խոսել նաև հիբրիդային գործակալների դեմ պայքարի մասին։ Իմ նպատակը միշտ եղել է պարզաբանել այս գործընթացի իրական նպատակները։ Մենք, որպես «Իրազեկ քաղաքացիների միավորում», մշտապես պահանջել ենք, որ Facebook-յան և Youtube-յան օգտահաշիվների ցանկերը, որոնք մենք հայտնաբերել ենք որպես ռուսաստանյան միջամտության գործիքներ, լինեն օբյեկտիվ և հիմնավորված։
Մեր զրույցի ընթացքում անդրադարձ է կատարվել նաև «խաղաղության» հեռանկարին՝ ադրբեջանական շարունակական նկրտումների, Արցախում հայկական հետքը վերացնելու պահանջների և Սահմանադրության փոփոխության ֆոնին։ Այս ամենը, իմ կարծիքով, ցույց է տալիս, որ մենք գտնվում ենք ոչ թե խաղաղության, այլ ագրեսիվ պահանջների և մեր ինքնության վերացման ճանապարհին։
Ես նաև նշեցի, որ մեր հասարակության մեջ առկա է «անհատապաշտության բարդույթը», որը խոչընդոտում է հավաքական պատասխանատվության զգացումը։ Մենք պետք է հասկանանք, որ մեր հաջողությունը կախված է ոչ թե մեկ ղեկավարի կամ մեկ կուսակցության, այլ մեր բոլորի համատեղ ջանքերից։
Վերջում, ես կրկին ուզում եմ ընդգծել, որ մենք պետք է դադարենք իշխանություններին թույլ տալ, որ նրանք մեր վախերով և սպառնալիքներով կառավարեն։ Մենք պետք է պահանջենք պատասխանատվություն՝ պատերազմի հետևանքների, մեր կորած հնարավորությունների և մեր ապագայի համար։