Արդեն մի քանի օր է՝ Երևանի հասարակական տրանսպորտի համակարգում առաջացած իրավիճակը դարձել է քաղաքացիների բազմաթիվ ահազանգերի առարկա։ Բախտորոշ կամ ոչ, շատ ուղևորներ վեճերի մեջ են հայտնվում վարորդների հետ՝ կապված կանգառներում դռները բացելու կամ չբացելու հարցի շուրջ։
Իրավիճակն այն է, որ վարորդները հրաժարվում են կանգառներում բացել մեջտեղի կամ հետևի դռները՝ ստիպելով բոլոր ուղևորներին մուտք գործել միայն առջևի դռնից։ Նրանք բացատրում են, որ այդպիսով ապահովում են բոլոր ուղևորների կողմից ուղեվարձի վճարումը։
Քաղաքացիների հետ զրույցներում վարորդները հստակ նշում են, որ իրենք պարզապես կատարում են իրենց տրված պարտադիր հրահանգները։ Ըստ նրանց՝ նրանց հանձնարարվել է ոչ միայն կանգնել բոլոր կանգառներում, այլև բացել բոլոր դռները՝ անկախ նրանից, թե կանգառում իջնող կամ բարձրացող ուղևոր կա, թե ոչ։
Այս պարտադիր պահանջի հետևանքն այն է, որ վարորդները, նույնիսկ աշխատանքային օրվա ավարտին, երբ գիշերվա մեկն են տուն գնալու, ստիպված են լինում գրել բացատրագիր՝ հաշվետարաններում նշելու համար, թե ինչու չեն բացել դուռը, ինչու չեն կանգնել կանգառում կամ ինչու չեն պահանջել ուղևորից վճարում։
Այս իրադրությունը, փաստորեն, ցույց է տալիս, որ նախկինում կիրառված բոլոր մոտեցումները՝ սկսած 100-դրամանոցներից մինչև QR կոդերի և հսկիչների ներգրավումը, չեն ապահովել ցանկալի արդյունքը։ Այժմ, ըստ էության, այդ ամբողջ համակարգի ձախողումից հետո, հսկիչների գործառույթները փոխանցվել են հենց վարորդների վրա՝ հակասելով նրանց նախկին դերին, որը նախատեսում էր, որ վարորդները չպետք է կոնտակտի մեջ լինեն ուղևորների հետ։