Իմ վերլուծության համաձայն, ցեղասպանության կանխարգելման հիմնական գործոնը պետականության գոյությունը և ինքնիշխանության պահպանումն է։ Այս հարցը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես պարզ ռազմական կամ քաղաքական հարց, այլ որպես ցեղային գոյության հիմնարար պայման։
Եթե մենք ակնհայտորեն զիջում ենք մեր ինքնիշխանությունը, ապա մենք ինքներս մեզ ենք դնում ցեղասպանության վտանգի տակ։ Պետությունը, որպես ինքնիշխան և ինքնուրույն կառույց, ունի միջոցներ՝ պաշտպանելու իր քաղաքացիներին, իր տարածքը և իր մշակույթը։ Եթե պետությունը գոյություն չունի, ապա ո՞վ կպաշտպանի այդ ամենը։
Հաճախ լսվում են այնպիսի պնդումներ, թե սահմանը բացվելու դեպքում թուրքական կողմը կգործի ագրեսիվ։ Սակայն այս տեսակետը հիմնավորված չէ։ Թուրքիայի ներսում ապրում են հարյուր հազարավոր հայեր, որոնք աշխատում են, ապրում են և ունեն իրենց կյանքը։ Այս փաստը ցույց է տալիս, որ երկու ժողովուրդների միջև կարող է լինել խաղաղ և համագործակցային գոյություն, եթե երկու կողմերն էլ հարգում են միմյանց ինքնիշխանությունը։
Պետականության կարևորությունը կարելի է հասկանալ նաև պատմական տեսանկյունից։ 29 հազար 743 տարին՝ մեր հայրենիքի ամենամեծ պետությունը, որը գոյություն է ունեցել Հայկական լեռնաշխարհում։ Այս փաստը ցույց է տալիս, որ հայ ժողովուրդը ունեցել է և ունի ինքնուրույն պետականություն, որը հանդիսանում է մեր ինքնության, մշակույթի և գոյության հիմքը։
Հետևաբար, պետականության պահպանումը և ամրապնդումը պետք է լինի մեր առաջնային նպատակը։ Այն ոչ միայն ռազմական կամ քաղաքական հարց է, այլև մեր ցեղային գոյության անհրաժեշտ պայմանը։