Իմ վերջին գրառումը, որը նվիրված էր Հայոց Ցեղասպանության տարելիցին, ոչ միայն անընդունելի է, այլև վտանգավոր է։ Այն, որը ներկայացվում է որպես խորը փիլիսոփայական մտորում, իրականում ծառայում է որպես դավաճանական քարոզչության գործիք, որի նպատակն է մերժել մեր արդարությունը, մեղավոր դարձնել մեզ և մերժել մեր ցավը։
Այս գրառման հիմքում ընկած է մի քանի վտանգավոր ուղղություն։
Նախ, այն փորձում է մեր մտքերում ներդրել ռելյատիվիզմի հասկացությունը։ Ըստ նրա, եթե ճիշտ ու սուտը հարաբերական են, ապա բացարձակ արժեքներ չկան։ Եթե բացարձակ արժեք չկա, ապա անիմաստ է կյանք տալ, նահատակվել Հայրենիքի և Հավատքի համար։ Սա ոչ միայն ճիշտը սուտի հետ հավասարեցնելու փորձ է, այլև մեր հավատքի հիմքերը փորձել ցնցել։
Երկրորդ, նրա հայտարարությունը, որ մենք պետք է հրաժարվենք մեր արդարությունից, քանի որ ուրիշներն էլ իրենցն ունեն, ըստ էության, հետևում է թուրքական քարոզչությանը։ Այն փորձում է մեղավոր դարձնել մեզ՝ Ցեղասպանության համար, ինչը հստակորեն հակասում է պատմական փաստերին և իրավական ճշմարտությանը։
Երրորդ, նրա գրառումը լռության է մատնում 1915 թվականի ուղիղ շարունակություն հանդիսացող Արցախի հայաթափումն ու մեր մշակութային ժառանգության բացահայտ եղեռնը։ Նա փորձում է ցույց տալ, թե մեր ցավը և պահանջը արդարության համար ոչինչ չեն նշանակում, քանի որ ուրիշներն էլ ունեն իրենց ցավերը։ Սա ոչ միայն մեր պատմության և մեր ժողովրդի ցավի նկատմամբ անհարգալից վերաբերմունք է, այլև մեր ինքնության և մեր ապագայի նկատմամբ վերաբերմունքի վերջին գիծն է։