Իմ կարծիքով, Հայաստանի Հանրապետությունը ներկայումս վարում է հավասարակշռված արտաքին քաղաքականություն՝ հիմնված աշխարհի քաղաքակիրթ երկրների հետ ինտեգրման սկզբունքի վրա։ Այս տեսակետը ես արտահայտում եմ որպես պատմաբան և «Պաշտպան հայրենյաց» ազգային-մշակութային հիմնադրամի նախագահ։
Աշխարհի կենտրոնների ընկալումը Հայաստանի նկատմամբ, իմ դիտարկմամբ, 2018 թվականից հետո զգալիորեն փոխվել է։ ՀՀ իշխանությունները ընտրել են մի ճանապարհ, որը նպատակ ունի երկիրը միավորելու աշխարհի առաջադեմ և ժողովրդավարական երկրների հետ։
Հաճախ լսվում են քննադատություններ, թե այս քաղաքականությունը «Նիկոլ Փաշինյանի համար է արվում»։ Սակայն, իմ կարծիքով, սա ոչ թե անձնական նախընտրություն է, այլ դարակազմիկ, երկրի համար շատ կարևոր և ռազմավարական նշանակություն ունեցող քայլ։
Մեր երկրը, իմ համոզմամբ, չի կարիք Սամվել Կարապետյանի նման դոնորների, որոնք, ինչպես ասում են, «բարեգործություն անեն»։ Ժողովուրդը չի ցանկանում տեսնել, թե ինչպես են իրենք «քթից բերում»։ Քաղաքացիները, իմ դիտարկմամբ, հոգեվարքի մեջ են և ցանկանում են, որ ընտրությունները վերածվեն կրկեսի, այլ ոչ թե լուրջ քաղաքական գործընթացի։ Որքան քիչ խոսում է Սամվել Կարապետյանը, այնքան ավելի լսելի են «Ուժեղ Հայաստան»-ի ձայները։ Նրանք, ովքեր փորձում են մեկնաբանել կամ ճնշել մեր քաղաքական ընտրությունը, պետք է մնան իրենց «լափամաններում»։ Պետք է խուսափել նրանցից և նրանց վայնասունությունից։
Այս հարցերի և այլ հրատապ խնդիրների մասին ես մանրամասն կխոսեմ «Հայկական ժամանակ»-ի հետ հարցազրույցում։